Eigenlijk kan Valentijnsdag best verraderlijk zijn. Met nog twee dagen te gaan zijn de kaartenboeren, bloemisten en juweliers iedereen er zoveel mogelijk van aan het overtuigen dat je op Valentijnsdag toch wel echt een romantisch gebaar moet maken aan je (stille) liefde. “Iedereen doet het en jij zou wel eens iemands stille liefde kunnen zijn.” Ja leuk maar die stille hoop, op dat er wel eens iets heel bijzonders zou kunnen gebeuren overmorgen, bloeit daarom elk jaar weer op.
Beelden van grote bossen bloemen die onverwachts bij me afgeleverd worden (inclusief jaloerse blikken), dé hunk waar ik al tijden een chrush op heb die me meevraagt voor een date en de stapels kaarten die op de deurmat zullen liggen als ik thuiskom schieten al dagen voor de dag door mijn hoofd.
Oh wat hoop ik dat ik dit jaar iemands stille liefde ben!
Ok reality check!
Zoiets is mij nog nooit overkomen, de post die ik op de 14e ontvang is niets meer dan een verdwaald verjaardagskaartje (omdat ik een paar dagen daarvoor jarig ben). Ook al wéét je dat zulke dingen alleen in Amerikaanse films gebeuren hoop je toch dat het een keer overslaat naar de realiteit. Maarja Nederlandse jongens zijn veel te saai, te nuchter of gewoon bang om hun gevoel te laten zien.
Of toch niet? Steeds vaker hoor ik Heroïsche Acties van jongens om me heen. En wat blijkt? I know some people, that date some people, who are some damn romantic people! Grootse gebaren uit naam der liefde die door de jongens in kwestie zelf bedacht en geregeld worden zonder dat hun girly er van weet. Van zelfgemaakte cadeautjes en weekendjes weg tot originele date verzoeken en überromantische huwelijksaanzoeken.. Wauw, er is echt hoop girls!
En dat vult mijn romantische hartje. Vroeg of laat gaan we het allemaal meemaken! Vaarwel verraderlijke Valentijnsverwachtingen die altijd uitlopen op teleurstelling en Hellooo mr Romantic!
2 maart 2012
En…? Nog stille liefdes ontmaskerd?